ODT Wielerpromotie Koersen in Afrika, deel II

Na acht etappes was daar de eerste rustdag. Dat begrip was ook wat anders dan we gewend waren uit andere etappekoersen. Er zou een transport zijn naar het Zuiden, dat wisten we. Hoe en waar nog niet. Er was een gerucht over een militair vliegtuig Het grootste deel van het peloton reed na de finish gelijk door, zo ook wij. Het bleek dat iedereen naar het station ging.
Ik vertelde u al dat de standaarden in Afrika wat anders waren qua tijd. Maar ook ligt de drempel van lichamelijk geweld redelijk laag. Bij het dagelijkse in- en uitladen van materiaal en fietsen werd menigmaal een corrigerend tikje uitgedeeld door een beul van een kerel die verantwoordelijk was voor het transport. Nu er extra haast was sloegen alle stoppen door. De beul werd bedolven door wel 4 mannetjes van de selectie van Egypte, en zelfs hij moest nu het onderspit delven. We hebben wijselijk maar even afgewacht, dat leek het beste voor zowel fiets als lijf en leden.
Uren later was alles ingeladen en kwam de volgende verrassing. Voor het gehele peloton inclusief begeleiders(+-175man) waren 32 plaatsen.
Nadat we met geweld een coupé van de Fransen hadden proberen te claimen, hebben we ons toch maar neergelegd bij de situatie. Het was 800km, dat betekende 20 uur met deze trein zonder ventilatie en met niet afdoende zitplaatsen. Echter de sfeer was goed, al was het dus niet echt een rustdag.

Nu we uit de woestijn van het noorden waren, hoopten we dat we de ergste hitte gehad hadden. Niets bleek echter minder waar. De volgende etappe zou 180km lang zijn. Hier moest je standaard 10% bij optellen wisten we al. De verzengende hitte leek zelfs de Afrikanen de lust tot aanvallen te ondernemen. Desondanks was het peloton nog maar een man 40. Gelukkig zagen we daar "25km" op de weg geschilderd. Dit betekende dat de finish ergens tussen 10 en 50km te verwachten was. Wat schetste onze verbazing toen er pakweg een 10km later "30km" op het wegdek stond. Het laatste restje moed zakte ons in de schoenen. Nadat ik nog enkele jaren van mijn leven had opgeofferd was dan echt de finish in zicht. Ondanks het leegdrinken van niet minder dan 12 bidonnen had ik nog nooit zo'n dorst gehad na de etappe. Ik weet niet hoelang we na de finish op de grond hebben gelegen, het voelde als 5 minuten, maar het zal meer geweest zijn.

Hierna werd het pas echt vervelend, met klimmen tot een meter of 2200.
Bij deze wil ik de firma Toyota bedanken, naast het vervoer van goederen en personen, zijn hun voertuigen ook uitstekend geschikt om beklimmingen per fiets te bespoedigen.
(Opm: ODT Wielerpromotie is in principe tegen aanhangen (onder het motto Toujours pedalér, jamais accroché), echter wanneer je dit doet "om op tijd thuis te komen" in tegenstelling tot "terug bij de kopgroep komen", lijkt me dit toegestaan.)
De laatste etappe is tenslotte het vermelden waard. Met nog 10km te gaan brak een boutje van mn stuurpen, zodoende kwam mijn stuur los te hangen.
Een gevaarlijke situatie in het peloton. Ik heb me af laten zakken en hield de achterremkabel vast zodat ik in ieder geval nog iets zou kunnen remmen in de afdalingen. En zo kwam ik, inmiddels laverend tussen het verkeer, nog wel onder begeleiding van een agent met zijn onafscheidelijke AK-47, na 1400km aan de finish van een bewogen ronde en een mooi avontuur.

Voor meer info over het Global Cycling Team, dat dit soort wedstrijden rijdt, zie: http://www.global-cycling.com

Bijschrift foto: Alles duurt in Afrika wat langer. Als men een vraag stelt die begint met "hoelaat" is het antwoord standaard "Une minute". Bij deze uitgebeeld. Vlnr. Bastiaan Krol, "Roger", Tijl van der Steeg, Thijs Poelstra.