ODT Wielerpromotie Koersen in Afrika, deel I

Eerdaags start de Ronde van Kameroen weer. Verleden jaar meldde ik mij met amper drie weken training in de benen door een knieblessure voor de start van deze koers. Tevens was het mijn eerste echte koers weer in mijn "comeback".
Met een gemeleerd gezelschap, een Deen, een Australiër, twee Oosterlingen, een Brabander type "Koos Zut" (30+ fenomenale hardrijder/materiaal voor elkaar), en yours truly vertrokken we met het zeer gerenommeerde Cameroon Airlines richting een vliegveld in het noorden van Kameroen.

Een flink avontuur, Peter winnen had al op moeten geven in de Ronde van Burkina Faso door een voedselvergiftiging. Met dank aan de V.O.F. P. Slijkerman had ik van mijn twaalfde tot m'n achttiende al een wekelijkse portie bollengif binnengekregen, en zodoende afdoende weerstand opgebouwd, dus dat vreesde ik niet zo.
De tegenstand was sterker dan verwacht, met diverse franse Division 1 Ploegen (Met o.a. de kleinzoon van Rafael Geminiani, winnaar bolletjestrui Tour 1956) en de altijd gevaarlijke nationale selectie van Benin.

Het moge duidelijk zijn dat men er in Afrika wat andere standaarden op nahoudt, qua beleving van tijd en dergelijke. Zo stonden we op een verlaten vliegveld, waar wij die dag het enige landende vliegtuig waren, vier uur te wachten op vervoer. Dit bleek, gezien de vertraging van de overige zaken die verder zouden volgen, een voorzichtig opwarmertje.

De eerste etappes voerden door de woestijn in het noorden van het land. Deze etappes gingen als volgt: 90 kilometer rechtdoor, omdraaien over een zandweg, zelfde weg terug. De weg was zo slecht dat ik vijf keer lek reed en één achterwiel kapot. Ik was daarmee lang geen topscorer. Gelukkig hadden we allen 50 binnenbanden mee. De weg was zo slecht dat het beter was om achterin te rijden voor het overzicht, de enige koers waar ik dat heb meegemaakt.
Alleen de 4de etappe had goed asfalt, dit omdat we langs het huis van de schoonmoeder van de president kwamen. Hiervoor werd dus wel in de buidel getast.

Onze Deen moest opgeven, de hitte werd te veel voor hem, zwalkend over weg werd hij geraakt door onze eigen ploegleidersauto. Volgens de lokale bevolking hadden we mazzel, er was net een zandstorm geweest, daardoor was het een stuk "kouder" volgens hen.

De etappe hierna startte maar liefst vijf uur later, omdat ze vergeten waren een ambulance op te trommelen. Vooruitdenken doen ze in Afrika niet aan. Als je een afspraak hebt om 12 uur om iemand op te halen. Dan ga je er om 12 uur eens aan denken, een auto regelen, tanken etcetera. Als die afspraak dan ook nog eens 150 kilometer (drie uur rijden) verderop is, kan het even duren....

Volgende week deel II!